woensdag 15 maart 2017

Zeven maanden..!

Zeven maanden in verwachting..

Geen dikke buik, wel volop het besef; hoe meer tijd er verstrijkt, hoe dichterbij het moment komt..


Ik werd kortgeleden meegenomen door Eddie en de kinderen voor een wandeling. De hele dag deden ze al een beetje vreemd, en toen we even stopten om een tang bij mijn broer af te leveren, bleek waarom; de keukentafel zat vol héle bekende vrouwen die heel hard 'Surprise!' riepen!
Een verrassing-verwachting-feestje!
Wat een geweldig moment! Gezellig samen zijn, lieve en mooie kadootjes krijgen voor mezelf of alvast voor het kindje. Daarna samen geknutseld aan twee hele mooie doeken voor op de nieuwe kinderkamer. En alles in Afrikaanse stijl! Rooibosthee met Melktaart, nog meer rooibosthee, Bobotie als diner, de Zuid Afrikaanse vlag op het raam..!
Mensen om ons heen die mee verwachten en mee uitkijken naar, echt ontzettend fijn in een verwachtingstijd waarin er uiterlijk niets lijkt te gebeuren.

Dat
herinnert me in onzekere of twijfelmomenten aan waaróm we dit doen; 1.we willen het heel graag, 2.we geloven in de kracht van adoptie en 3. we geloven dat God ons op deze weg geroepen heeft.

Omdat de weg nog wel even zou kunnen duren is het goed om de focus helder te houden!


donderdag 16 februari 2017

Zes minuten; Hope and Joy



Afbeeldingsresultaat voor john piperHope & Joy, zes minuten inspiratie

Een vrolijke, krachtige uitleg over Romeinen 14: 13 (klik op de link hierboven)








Moge God, die ons hoop geeft, 
u in het geloof 

geheel en al vervullen met vreugde en vrede, 
zodat uw hoop overvloedig zal zijn 
door de Heilige Geest

vrijdag 27 januari 2017

Dit had ik zelf kunnen schrijven!


Afbeeldingsresultaat voor Romans 8: 39 bible craftEen dag nadat twee jaar geleden mijn Grootmoe zachtjes de aardse deur achter zich dichttrok en het Hemelse Licht inging, knipoogt de Vader bij wie ze is, even naar me. Ik lees elke dag even een kort stukje uit een boekje waarin teksten staan om even over na te denken. Vandaag is de tekst een bijbeltekst waarvan ik weet dat ze die als énige in haar bijbel had onderstreept. 

Als je míjn bijbel bekijkt, dan schiet je bij voorbaat al in de lach; de voorkant zit niet erg elegant met ducttape vast aan de achterkant, maar inmiddels heeft de rug ook losgelaten, dus schuift de kaft los om de dunne blaadjes heen. De hoekjes  zijn groezelig, omgevouwen en duidelijk veel gebruikt en versleept. En niet altijd met de grootste zorg zal ik maar zeggen.
Dat zou Grootmoe nooit hebben gedaan, en de gemiddelde dominee uit haar tijd (die toch regelmatig met zijn bijbel op pad ging) ook niet. Onderstrepen was een soort heiligschennis. Zelfs ik durfde tot in mijn studie niet eens in een gewoon studieboek te onderstrepen. Een boek onteren! Nooit!
Tot ik mijn meest gerespecteerde leraar (die nog duizend keer meer van boeken hield dan ik) gewoon met arceerstiften in zijn boeken zag kleuren. Arceerstiften!
Tóen durfde ik ook voor het eerst een bijbeltekst die me aansprak, met potlood en lineaal, te onderstrepen. Geen idee meer welke het was. Inmiddels ben ik helemaal losgebroken en is een kwart van mijn bijbel onderstreept. Zónder lineaal, dus met regelmaat dwars dóor de tekst heen waardoor het meer lijkt of ik teksten wilde verwijderen :-).
Maar Grootmoe bleek toch eén tekst uit de bijbel het risico waard te vinden en met vaste hand onderstreepte ze de voor haar waarschijnlijk belangrijkste tekst.

Afbeeldingsresultaat voor Romans 8: 39 bible craftIn mijn boekje stond, naast 'de' bijbeltekst' het volgende stukje. Zo grappig, ik had het zelf geschreven kunnen hebben :-).


Ik ben ervan overtuigd dat niets ons zal kunnen scheiden van de liefde van Christus! We willen weten  hoe lang Gods liefde het uit zal houden.. Niet alleen met Pasen als onze schoenen glimmen en ons haar in model zit. Niet als ik energiek en positief ben en klaar om de honger in de wereld aan te pakken. Ik weet wel wat Hij dan van me vindt. Dan houd ík zelfs van mezelf. Ik wil weten hoe Hij over me denkt als ik snauw tegen alles wat beweegt, als mijn gedachten een laag peil bereikt hebben, als mijn tong zo scherp is dat ik er een rots mee kan splijten. Hoe denkt Hij dán over me? Is er iets wat ons kan scheiden van de liefde die Christus voor ons heeft?
God heeft die vraag al beantwoord voor we hem stelden. 
(in het echt dus geschreven door Max Lucado)


dinsdag 17 januari 2017

Sneeuwwitte kou

De wereld is hier sneeuwwit, en de bevroren mist heeft prachtige, grillige vormen aan takken en blaadjes gemaakt. Het is een lust voor het oog om naar buiten te kijken, en een enorm voorrecht om zo 'buitenaf' te wonen, dat je links én rechts van je prachtige, witte natuur (en mooie, witte daken:-)) kunt zien. Een prachtig dagje om, vanuit mijn heerlijk verwarmde eetkamer een fotoblogje te schrijven.

 Ik kwam- al importerend- een aantal foto's tegen van het afgelopen halfjaar, die gewoon heel erg leuk zijn om even te delen!



We beginnen op het Scoutingkamp in ehm.. juni? Juli? Augustus? Geen idee, K was in elk geval al een flinke tijd aspirant-lid, maar werd hier -na een stoer kamp midden in Drents oerwoud, écht geïnstalleerd. Inclusief salueren en de Welpengelofte. Toen een mooie badge en insigne, die overigens nog steeds niet door mama op de blouse zijn genaaid.  (jammerr...). Wat een trotse moeder stond hier foto's te maken!








 De foto erna was ook zo'n heerlijk moment. De kinderen vroegen; mama, mogen we met het verband spelen? Ik voorvoel altijd dat als ik dat toesta, we juist op zo'n moment het verband het hardst nodig gaan hebben, dus ik aarzelde. Maar besloot dat het toch de leukste toepassing van verband kon zijn; liever gebruiken om te spelen dan omdat het nodig is, toch? Even later riepen ze me; 'mam! Kom snel! Het gaat niet goed met E!'

Dit ziet er ongetwijfeld heftig uit, maar het zijn gewoon twee meiden die de grootste lol maken met een opblaasding ('Beestje' genaamd) van de Ikea en een zitzak van hun tante. Ze deden wie het meest dramatisch kon neerkomen en dat werd door K vastgelegd op camera.

Een selfie rond september/oktober denk ik.
Waar we vooral op letten zijn niet mijn overbelichte wangetjes,
 maar de mooie haren van E. K heeft ze ook,
 maar die zitten nu eenmaal aan de achterkant.

Deze papa en mama moesten samen even op
 de foto van K. Wat een leuk stel zijn we toch,
en al 13,5 jaar het leukste echtpaar!
'de poephouding'
...lol tussen de middag, voor ik ze weer met de auto
naar school breng



Bijschrift toevoegen



Goed, back to reality. Even een kop thee halen voor mezelf. Dat is geen sinecure.
Ik verlaat de warme kamer, en stap onmiddellijk een ongekend koufront binnen.
De hal.
Als ik dacht dat dát erg was, stap ik daarna de keuken binnen.
De thermometer geeft dit aan;

En serieus; het went ook nog.
Het beroerdste is als je daarna nog door moet naar de wc, die is nog een deur verder, en Ed en ik hebben daar continue een woordloze strijd over het openen van het raampje. Ook al is het hier buiten -6, bij mij staat dat raampje dus open, want anders is de geur niet te harden. 's morgens vind ik het raampje echter steevast gesloten.






Wij vinden onszelf inmiddels echt stoere-plattelanders, die niet terugdeinzen voor een beetje kou.  (schreef ik net iets over een auto? ) En waarom zouden we ook klagen? De woonkamers - het leefgedeelte is warm, écht warm, en het uitzicht - juist vanuit het koudste vertrek - adembenemend. Juist vandaag lees ik - weer- over het vluchtelingenkamp Moria, waar mensen in dezelfde kou in tentjes op pallets slapen.
Die enkele keer dat ik het dan misschien een tikkeltje minder leuk vind in de keuken, of iets minder fijn op het toilet - denk ik beschaamd aan hen. Dankbaar voor wat ik heb.

In huis is - onverwarmd en wel :-) - weer veel gebeurd. De bouw van nieuwe kamers kreeg in de kerstvakantie een flinke impuls, door manlief, samen met ingehuurde én liefdewerk-oudpapier-hulp.









Om een beetje een idee te krijgen; je ziet hier een foto van onze Deel.  (zooitje..jep, wen dr maar aan) Je ziet dan een balkenconstructie hangen, met een roestbruine ijzeren balk ervoor langs. Die vloer hebben we een jaar geleden laten hangen door firma Blok. Daarna volgde het plafond dit najaar, en de achterwand (voorwand op deze foto), een frame van balken, gipsplaten en toen twee dakramen. Om een beetje gevoel bij de grootte te krijgen; de vloer hangt op zo'n vier meter hoogte. De nok van het dak is 11 meter hoog. Dat schattige boilertje wat je daar ziet, is er één van 80 liter.. dus.. snap je gelijk waarom we er zo lang over doen :-). We hebben dak gestript, geïsoleerd - in drie lagen- en met gipsplaten afgewerkt. Het dak, en daarna de achterwand. Daarna tussenwanden gemaakt, elektra getrokken, naden tussen gipswanden dichtgeplakt met tape en dat weer aangesmeerd. De afgelopen twee weken kwam zwagerlief helpen en die heeft keurige kozijntjes óm de dakramen gemaakt en een stuk hoekwerk strak afgewerkt. We hebben echt enorme stappen gemaakt, heerlijk! Het zijn nu twee kamers (voor de kijker rechts), een extra stuk overloop en dan links nog een grote kamer, die nog 'niks' is.
De elektra wordt deze week verder afgewerkt door Broer, dan een weekend KlusRust, en dan weer es verder; stucen, verven, schoonmaken.

Het is leuk, zo ruimte te maken, te scheppen in je huis. Nieuwe ruimte voor de twee dochters die we hebben. Ruimte voor de kinderen die we nog hopen te krijgen! We hebben al 'werktitels' voor ze, en afgelopen zondag mochten we weer een wachtolifantje omdraaien; vijf maanden verder. Nederland is op het moment zo mooi, dat ik nog wel éven wil blijven, maar als het wit zo weg is willen wij wel de zomer van Zuid Afrika gaan opzoeken. En een of twee kinderen ontmoeten, leren kennen en omarmen om nooit meer los te laten.
Adoptie is altijd en voor ons ook een bijzonder spannende stap, ook financieel een stap in vertrouwen, in geloof dat het goed zal komen. Goede oefening.
Elke maand een maandje dichterbij!







En of de nieuwe slaapkamers boven verwarmd zijn? Nope.







vrijdag 23 december 2016

Kersttijd.. dromen van een kindje..!

Hope for Africa Ornament:
Nu ruim vier maanden liggen 'onze papieren' in Zuid Afrika..

In de kerk gedenken we wekelijks dat Jezus geboren werd, en leven we toe naar het kerstverhaal; een kindje geboren, een Zoon aan ons gegeven.

Het kán niet anders, dat raakt ons enorm. Ons verlangen naar kinderen wordt er alleen maar sterker van, wat zien we uit naar de dag dat ons gezin wordt uitgebreid, dat ook wij mogen jubelen en juichen; een zoon/een dochter is ons gegeven..!
Nu is het even kerstvakantie bij Abba Adoptions en kunnen we niet gebeld worden. Dat is prima, hebben wij weer even tijd om flink voortgang te maken met klussen en voorbereiding. De nesteldrang wordt sterker.. :-).
Vier maanden.. wat zou het fijn zijn als je af en toe als een zwangere vrouw een echo zou kunnen laten maken.
Een kleine check; 'hey, lief kleintje, ben je er nog? Gaat het goed met je?' De hartslag van het groeiende leven horen. De groei zien..
Dit soort 'zwangerschap' is onzichtbaar, onzeker en vraagt veel vertrouwen en overgave. En dat is soms lastig, maar ook goed. Dit is onze weg en God reist mee!

Lief kindje- als je er al bent - God is óók bij jou!
Kom maar snel..

maandag 5 december 2016

Vijf december; spijbelen!

Dit weekend hakten we de knoop door; Ez hoeft niet naar school vandaag. De Sinterklaasstress liep hoog op, de wasmachine draaide al dagen overuren, de wc moest vaak gedweild, en zelfs midden in de nacht tranen worden afgeveegd. Sinterklaas is bedoeld om léuk te zijn, dat was het duidelijk niet, dus dan maar lekker niet. Zo simpel is het wat mij betreft. Dus lever ik alleen de oudste af en loop even naar de kleuterjuf. Dan rijd ik weg van school, met een beetje sip gevoel. Wat gún ik haar ook dit feest, waar veel verkleed wordt, het plein versierd is, en de stemming opgewonden.

Ik vond Sinterklaas zelf zo'n 'leuk spannend' feest. De vederlichte aanraking van een handschoen-hand met pepernoten in jóuw hand. Sint die na lang wachten jóuw naam noemt en dan trillend naar voren om een pakje te krijgen.
De spanning op DE avond, na het warme eten Sinterklaas-in-Sesamstraat kijken (het hoogtepunt van het jaar..!), sinterklaasliedjes zingen terwijl papa op de piano speelde, mama die ál-tijd nog even een brief moest posten, en dan.. dán.. ging eindelijk de deurbel, op alle ramen werd tegelijk geklopt. Leek het in elk geval. Rénnen naar de voordeur, openrukken, de verwondering van de wasmand vol kadootjes, zoeken in de lege straat, de spanning van de duisternis met Sinterklaasmaantje..
O.. die zoete dagen van geloof :-)

Een aantal jaren geleden liep bij onze oudste de spanning ook te hoog op en maakten we haar deelgenoot van Het Grote Geheim van Sinterklaas. Dit hielp enorm, relativeerde, en gaf het plezier juist terug.
Dat probeerden we nu dus nog een keer. Jongste werd in een paar dagen tijd stapje voor stapje de Waarheid ingeleid. Prachtig vond ze het, bij de Groten te horen, Het Geheim te kennen. Te ontdekken van wie ze de kadootjes nu werkelijk kreeg.
Maar naar school? Nee! Daar kwam Sinterklaas.
En je kunt duizend keer zeggen dat ie niet echt is, dat is hij daar natuurlijk wél. Vorig jaar is hij hier in huis op ziekenbezoek geweest. Zij zat op de bank, Sint stond in het midden van de kamer. Ik heb er een foto van, zijn mijter lijkt tot het plafond te reiken. Erg, erg indrukwekkend voor kleine meisjes. En nu gewoon té spannend. Niet meer leuk.

Wat een gedoe vind ik het toch ook, de Sinterklaastijd en wat vinden veel mensen 'iets' van wat je doet.  De één raad ons stellig af om Het Geheim te delen,' ze is nog zo jong, dat is jammer', en 'gaat ze het niet gelijk verklappen?' (ik denk het niet, nee)
Juf vind eigenlijk weer dat ik te soft ben en dat ik haar nu nog banger maak door haar weg te houden. 'Dan is het volgend jaar toch nog erger'. Vriendelijk, maar ongezegd communiceert ze; 'en dan zit ze in groep drie, dus dan kan 'dit' niet meer. (o nee?)
Ik ben ook zat van het verhoogde aantal vragen in deze tijd over 'de zwartepieten discussie'.  (ja, wij voelen soms ook discriminatie, en ja, ik voel mee met de tegenstanders van zwarte piet. En ja, ik vind piet wél leuk)
Soms bekruipt me het gevoel dat je nooit de juiste dingen doet, of de juiste dingen kunt zeggen.
Ik weet wel beter; we doen wat we denken dat het beste is, en ja, misschien maken we inderdaad fouten. Maar haar vandaag thuishouden was een uitstekend idee. Zorgen voor een lief, maar gevoelig meisje. In alle rust, spijbelend, naar Emmen, een lekker een cappuccino & een sapje gedronken in De Brasserie. Sámen kadootjes gekocht voor vanavond (alleen voor de anderen :-)), samen besproken hoe we het gaan doen. Well done, mom.
Afbeeldingsresultaat voor cappuccino
Rust. Veiligheid. En voorpret, in plaats van angst en spanning.
Sinterklaas moet léuk zijn.