dinsdag 5 september 2017

Hoera, jarig kind!

Afbeeldingsresultaat voor brave girlVandaag is onze lieve jongste jarig; 7, wat een feest! Lief klein groot meisje, groei, bloei, ontwikkel, heb lief, geloof en blijf hopen met de zegen van de Heer die jou liever dan lief heeft..
Elk jaar denk ik terug, aan een jaar eerder - hoe was het toen? hoe gaat het nu? Wat is ze gegroeid, letterlijk, figuurlijk..
Ik denk aan iemand die ik niet ken - een vrouw, ergens in Zuid Afrika. Moeder van een kind wat niet meer in haar armen is. Zou ze terugdenken aan de dag van de bevalling? Of probeert ze het weg te stoppen? Zou ze even bidden voor haar kind - dat het goed terecht is gekomen? Zou ze ooit bedacht hebben dat haar kleine meisje nu in Nederland opgroeit? En dat haar kleine moppie, tóen al zo vaak ziek, nu is opgebloeid tot een meisje wat al heel veel overwonnen heeft?
Ik bid voor haar..
Deze week begon de school weer, en de overstap van de kleuterklas naar groep 3 is best even slikken. Qua leerstof ligt ze een halfjaar voor, dus dat geeft haar nu alle ruimte om op andere vlakken de tijd te nemen. Die heeft ze nodig, met al haar sensitiviteit, alle prikkels die niet zomaar verwerkt kunnen worden, en alle energie die dat kost.
Het is fijn dat die ruimte er is - en ook gegeven wordt door een lieve juffrouw. Maar ja, het zijn wel gelijk dríe nieuwe juffen, dus het is elke dag (en nacht..) volop verwerken.
Tijdens de zomervakantie was er vier ochtenden per week zwemles. Een openluchtzwembad bestaat nu eenmaal bij de gratie van lente-en zomerweer, en sluit dus over twee weken haar deuren al. Om kinderen toch een flinke opzwieper te geven qua vaardigheden, wordt er in de zomervakantie dus extra gelest. Voor de eèn is dat in één seizoen genoeg, de ander ploetert nog even door in een 'winterzwembad', of sluit het jaar daarop weer aan. Nu school weer begonnen is, zou het normale zwemlesschema weer gevolgd worden; op maandag en donderdagmiddag. Maar bij het lijstje met namen stond bij haar naam; ma/di/do/vrij. 'Tja, weet je', zei de juf, 'we hebben nog steeds hoop dat het gaat lukken, en die kinderen krijgen dus nog wel vier keer in de week les'. Tjonge, gaaf. Maar ook heftig! Net op school - net in groep 3..- én jarig - én elke middag zwemles..
We gaan ervoor, we bidden ervoor en we kijken wel waar het schip strand. Maar wat hoop ik dat het gewoon gaat lukken! Ik gun haar het vooral dat ze in het zwembad nú, met déze superjuffen haar papiertje haalt. Omdat ze hier dit seizoen gezwommen heeft en het dus op deze plaats moet halen vind ik. Maar ook omdat wéér een switch naar een ander zwembad, inclusief nieuwe (strenge/re) badmeester eigenlijk geen optie is.
En ook.. omdat we het zo fijn zouden vinden als dat zwemdiploma in the pocket is vóor we straks naar Zuid Afrika zullen afreizen. Hoe heerlijk is het dan als onze twee oudsten zelfstandig kunnen zwemmen, wat zullen ze zich groot en trots voelen!
En dát gevoel gunnen we ze van harte!
En als dat diploma dan straks in the pocket is, dan ook maar naar Zuid Afrika dacht ik :-)!


donderdag 27 juli 2017

Theespeurder

Deze zomertijd is het dagelijks op tijd opstaan om om 9.00 bij de zwemles voor de jongste aan te treden. Vier maal in de week ploetert zij zich een half uurtje in de rondte, bijgestaan door immer liefdevolle en geduldige juffen, die door hun enthousiasme menig bibberend kleutertje weten aan te sporen tot hogere prestaties. 
Onder de les springt de oudste ook altijd in het water en heeft in een ander 'groot zusje' en zwemmaatje gevonden. Soms doe ik mee, maar vandaag zit ik met paraplu in de hand op een stoel te kijken. En te genieten.
Na afloop bibbert ons niet-meer-kleutertje nog een kwartier na in de auto, bedolven onder handdoeken, badjas én deken. En de kachel op standje midwinter.
Thuis -bijzonder zomers tenslotte- hete thee en warme chocolademelk maken, kleren aan en buiten op het terras bijkomen. Vandaag weer zonder zon helaas.
De oudste heeft een Reuzenmok waar met gemak 350 ml thee ingaat. Met extra dikke wand, zodat zij altijd als laatste klaar is, want; 'de thee is zo heet mama'. 
E en ik zijn klaar, en ik vraag K; 'heb je je thee op meis?'
K tuurt diepzinnig in haar beker, alsof ze tussen waterplanten door de bodem moet ontdekken. 
Zwijgt even en zegt dan; 'Nee mama.'
Ik kijk haar afwachtend aan.
'Er zit nog een deeltje Higgs in'

woensdag 10 mei 2017

I can't..


May every cry, “I can’t,” 
When yet, in fact, “I must,” 
Become by grace, “He can,” 
 then, in Him, “I trust.''


tekst; John Piper

donderdag 20 april 2017

Het zwarte Zwart van de Regenboognatie

Gisteren in Trouw, een schokkend artikel over de vele verkrachtingen in Zuid Afrika, over de mannen die dat dóen. En over een project wat in de ergste probleemwijk er mee aan de slag gaat.
Een kant van het land wat je eigenlijk niet wilt weten - want; Zuid Afrika is het land van je kinderen, mooi, positief-emotioneel-geladen, Safari's, lekker eten, mooie kleuren, vriendelijke mensen, en het land waar we opnieuw uit verwachten..

Maar ook een land met vreselijk hoge criminaliteitscijfers. En achter die cijfers- de mensen. de vrouwen. De moeders. De meisjes. De kinderen. De jongens. De mannen.
De moeders van onze kinderen..?

Dit is oók Zuid Afrika, het zwarte zwart van de Regenboognatie..

-----------------------------------------

Pas jaren na de groepsverkrachting kwam de spijt

SAMENLEVING
Niels Posthumus 
Phineas Selepe (rechts) neemt deel aan een workshop over seksueel geweld in Diepsloot, van de organisatie Sonke. Selepe sloeg in het verleden zijn ex-vrouw. © Bram Lammers
Ruim een kwart van de mannen in Zuid-Afrika geeft toe ooit een vrouw te hebben verkracht. Correspondent Niels Posthumus - wiens boek over Zuid-Afrika deze week verschijnt - spreekt in een tweeluik met slachtoffer en dader. Deel 2: Dumisani Rebombo nam deel aan een groepsverkrachting.
Dumisani Rebombo (57) verkrachtte een vrouw toen hij vijftien jaar oud was. Hij vertelt het rustig, in zijn kantoortje in township Diepsloot ten noorden van Johannesburg. Hij hoorde er niet bij in Blinkwater, het dorp waar hij opgroeide. Zijn ouders waren arm. Ze konden zijn besnijdenis niet bekostigen. Zo’n besnijdenis staat in veel zwarte Zuid-Afrikaanse culturen centraal tijdens de mannelijke puberteit. Door het ritueel worden jongens echte kerels.
Dumisani werd gepest. Jongens uit zijn voetbalteam zeiden dat hij op zijn minst een keer met een meisje naar bed moest om te bewijzen dat hij een man was. “Ik was nog helemaal niet toe aan seks”, verzucht hij. Maar de druk werd te groot. Een vriend koos het slachtoffer: een meisje dat zo’n beetje het hele voetbalelftal had afgewezen. Ze wilde geen relatie en hield voet bij stuk. Het wekte de woede van de jongens. Wat dacht zij wel? Ze moesten haar een lesje in nederigheid geven.
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat 28 procent van de Zuid-Afrikaanse mannen toegeeft ooit iemand te hebben gedwongen tot seks. Een onwaarschijnlijk hoog percentage. Vaak verkrachten Zuid-Afrikanen al op jonge leeftijd: driekwart van de mannen is nog geen twintig tijdens zijn eerste seksuele vergrijp. En bij de helft blijft het niet bij één keer.
Tekst loopt door onder afbeelding. 
Meer deelnemers aan de workshop. © Bram Lammers

Staande ovatie

Op de avond van Dumisani’s verkrachting regelden teamgenoten bier en wiet. Hij werd dronken en stoned. Twee jongens voerden hem mee. Zodra ze het meisje hadden gevonden, drukte de leider van het stel haar tegen de grond. Ze schreeuwde. Nadat hij haar had verkracht, riep hij dat nummer twee aan de beurt was. Toen ook die was klaargekomen, spoorden zij Dumisani aan de zaak af te maken.
“Ik kan me niet herinneren of ik een erectie had”, zegt hij. “Maar ik weet nog wel dat ik bovenop haar lag.” Hij strijkt met zijn hand peinzend over zijn korte, grijze sikje. “De volgende dag vertelden we alles aan ons elftal. De trainer zei niets. Iedereen vond het volkomen terecht dat we dat meisje op haar plek hadden gezet. We kregen na het verhaal een staande ovatie.”
Pas op latere leeftijd kreeg Dumisani spijt - in tegenstelling tot de meeste Zuid-Afrikaanse verkrachters. Hij gooide het roer radicaal om en werd vrouwenrechtenactivist. In die hoedanigheid leidt hij het Sonke CHANGE trial in Diepsloot, een samenwerkingsproject van de Witwatersrand Universiteit in Johannesburg en vrouwenrechtenorganisatie Sonke Gender Justice, bedoeld om geweld tegen vrouwen in Diepsloot te onderzoeken en te verminderen.
Want op weinig plekken is het probleem zo groot als in dit township met zeker 250.000 inwoners. Eind vorig jaar verschenen de eerste onderzoeksresultaten. Ze waren schokkend. Meer dan de helft van de 2.600 ondervraagde mannen in Diepsloot gaf toe in het afgelopen jaar een vrouw te hebben verkracht of in elkaar te hebben geslagen.
Dat is deels een gevolg van het feit dat Diepsloot een migratieplek is. Het is het deel van de stad waar veel buitenlandse migranten en Zuid-Afrikanen van het platteland zich vestigen als ze Johannesburg binnenkomen. Maar niemand hoopt er lang te blijven. De armoede is er extreem. Er bestaat weinig sociale cohesie. Alles is korte termijn. Daardoor zijn criminaliteitscijfers er hoog.
Tekst loopt door onder afbeelding. 
Archie Rens (links op de foto) heeft zijn vrouw een keer fysiek mishandeld en heeft vooral veel vrienden die hun vrouwen slaan. © Bram Lammers

Patriarchale samenleving

Maar in relatie tot seksuele agressie komt daar bij dat Zuid-Afrika een zeer patriarchale samenleving is. “Mannen verbinden hun idee van mannelijkheid vaak aan hardheid, macht over vrouwen, veel seksuele partners en het gebruik van geweld”, stelt Sonke Gender Justice in een onderzoeksrapport.
“Veel mannen in Zuid-Afrika vinden dat vrouwen met sexy kleding verkrachting uitlokken”, zegt Dumisani. “Bovendien heerst het idee dat een vrouw simpelweg geen ‘nee’ mag zeggen tegen een man. En je ziet hier in Diepsloot ook opvallend vaak dat mannen boos zijn. 
Ze menen dat de ANC-regering sinds de afschaffing van de apartheid in de jaren negentig er vooral alles aan doet om zwarte vrouwen betere kansen te geven. Die emancipatie gaat ten koste van de mannen, die daardoor hun traditionele, patriarchale overwicht verliezen.” Hij zwijgt even. “Door de vrouwen te verkrachten proberen zij hen weer op hun plek te zetten. Zo verwoorden zij het meestal.”
Toen Dumisani spijt kreeg, besloot hij zijn slachtoffer op te zoeken. Hij wilde zijn excuses aanbieden. Hij was nooit gestraft. Zij had geen aangifte gedaan. Ze aanvaardde zijn verontschuldigingen, maar legde hem uit dat haar pijn er natuurlijk niet mee verdween. Ook al omdat het, zo vertelde ze, niet bij die ene groepsverkrachting was gebleven. Ze was op latere leeftijd nog twee keer seksueel misbruikt.
Tekst loopt door onder afbeelding. 
Niels Posthumus - Liefdes verdriet © x

Pogingen om geweld tegen vrouwen te verminderen

Het Sonke CHANGE trial is een langdurige en wetenschappelijk onderbouwde poging om seksueel geweld te verminderen. Dat Diepsloot als plek werd uitgekozen is niet verwonderlijk. Maar liefst 56 procent van de mannen in dat township geeft toe het afgelopen jaar een vrouw te hebben verkracht of in elkaar te hebben geslagen. Zo’n hoog percentage is zelfs in Zuid-Afrika ongekend.
Toch verbaast het inwoners niet. Zij zijn bijeengekomen voor een workshop over seksueel geweld, die Sonke Gender Justice twintig maanden lang regelmatig in achttien deelwijken van Diepsloot organiseert. ‘Vooral in het weekend hoor je overal mannen hun vrouwen in elkaar slaan’, zegt General Poto (33). Hij zit voor zijn krot van aluminium golfplaat. 
De 27-jarige Archie Rens, die als vrijwilliger veel aanwezigen heeft overgehaald deel te nemen aan de workshop, vult aan: ‘Ook mijn eigen vrienden slaan hun vrouwen. Soms doen ze dat waar ik bij ben. Als ik er iets van zeg, schelden ze me uit. Ze zeggen dat ik een sell-out ben, geen echte zwarte Afrikaanse man.’
De meerderheid van de inwoners in Diepsloot heeft geen baan. Veel mannen hangen maar wat rond. ‘Als een vrouw alleen over straat gaat, joelen ze haar na’, zegt Rens. ‘En als zij voor zichzelf opkomt, schelden diezelfde mannen haar verrot.’ In het ergste geval, zeker als er is gedronken en de zon al is gezakt, gaan de mannen haar achterna om haar voor straf te verkrachten, vult Poto aan. 
Ook Phineas Selepe (49) had, voordat hij de workshops van Sonke ontdekte, losse handen. ‘We onderdrukten onze vrouwen’, geeft hij toe. ‘De enige manier om ruzies op te lossen leek ons om er met geweld voor te zorgen dat we altijd kregen wat we wilden. In het geval van veel mannen ook seks, ja. Maar nu leren we via Sonke ons beter te beheersen.’
Uit het onderzoek van Sonke CHANGE trial blijkt dat een meerderheid van de mannen in Diepsloot zelf slachtoffer is geweest van fysiek geweld of seksueel misbruik.
Niels Posthumus, ‘Liefdes verdriet. Verliefdheid, relaties en seks in het Zuid-Afrika van na de apartheid.’ Spectrum, 192 pagina’s.
Lees ook het eerste deel van het tweeluik: 'Als je vijf keer wordt verkracht, heb je geen identiteit meer'.
Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.
DEEL DIT ARTIKEL
Advertentie
Driekwart van de mannen is nog geen twintig tijdens zijn eerste seksuele vergrijp
Meer dan de helft van de 2.600 ondervraagde mannen gaf toe in het afgelopen jaar een vrouw te hebben verkracht
Mannen verbinden hun idee van mannelijkheid vaak aan macht over vrouwen
Uit het onderzoeksrapport van Sonke Gender Justice
In het ergste geval gaan de mannen haar achterna om haar voor straf te verkrachten
General Poto