dinsdag 17 januari 2017

Sneeuwwitte kou

De wereld is hier sneeuwwit, en de bevroren mist heeft prachtige, grillige vormen aan takken en blaadjes gemaakt. Het is een lust voor het oog om naar buiten te kijken, en een enorm voorrecht om zo 'buitenaf' te wonen, dat je links én rechts van je prachtige, witte natuur (en mooie, witte daken:-)) kunt zien. Een prachtig dagje om, vanuit mijn heerlijk verwarmde eetkamer een fotoblogje te schrijven.

 Ik kwam- al importerend- een aantal foto's tegen van het afgelopen halfjaar, die gewoon heel erg leuk zijn om even te delen!



We beginnen op het Scoutingkamp in ehm.. juni? Juli? Augustus? Geen idee, K was in elk geval al een flinke tijd aspirant-lid, maar werd hier -na een stoer kamp midden in Drents oerwoud, écht geïnstalleerd. Inclusief salueren en de Welpengelofte. Toen een mooie badge en insigne, die overigens nog steeds niet door mama op de blouse zijn genaaid.  (jammerr...). Wat een trotse moeder stond hier foto's te maken!








 De foto erna was ook zo'n heerlijk moment. De kinderen vroegen; mama, mogen we met het verband spelen? Ik voorvoel altijd dat als ik dat toesta, we juist op zo'n moment het verband het hardst nodig gaan hebben, dus ik aarzelde. Maar besloot dat het toch de leukste toepassing van verband kon zijn; liever gebruiken om te spelen dan omdat het nodig is, toch? Even later riepen ze me; 'mam! Kom snel! Het gaat niet goed met E!'

Dit ziet er ongetwijfeld heftig uit, maar het zijn gewoon twee meiden die de grootste lol maken met een opblaasding ('Beestje' genaamd) van de Ikea en een zitzak van hun tante. Ze deden wie het meest dramatisch kon neerkomen en dat werd door K vastgelegd op camera.

Een selfie rond september/oktober denk ik.
Waar we vooral op letten zijn niet mijn overbelichte wangetjes,
 maar de mooie haren van E. K heeft ze ook,
 maar die zitten nu eenmaal aan de achterkant.

Deze papa en mama moesten samen even op
 de foto van K. Wat een leuk stel zijn we toch,
en al 13,5 jaar het leukste echtpaar!
'de poephouding'
...lol tussen de middag, voor ik ze weer met de auto
naar school breng



Bijschrift toevoegen



Goed, back to reality. Even een kop thee halen voor mezelf. Dat is geen sinecure.
Ik verlaat de warme kamer, en stap onmiddellijk een ongekend koufront binnen.
De hal.
Als ik dacht dat dát erg was, stap ik daarna de keuken binnen.
De thermometer geeft dit aan;

En serieus; het went ook nog.
Het beroerdste is als je daarna nog door moet naar de wc, die is nog een deur verder, en Ed en ik hebben daar continue een woordloze strijd over het openen van het raampje. Ook al is het hier buiten -6, bij mij staat dat raampje dus open, want anders is de geur niet te harden. 's morgens vind ik het raampje echter steevast gesloten.






Wij vinden onszelf inmiddels echt stoere-plattelanders, die niet terugdeinzen voor een beetje kou.  (schreef ik net iets over een auto? ) En waarom zouden we ook klagen? De woonkamers - het leefgedeelte is warm, écht warm, en het uitzicht - juist vanuit het koudste vertrek - adembenemend. Juist vandaag lees ik - weer- over het vluchtelingenkamp Moria, waar mensen in dezelfde kou in tentjes op pallets slapen.
Die enkele keer dat ik het dan misschien een tikkeltje minder leuk vind in de keuken, of iets minder fijn op het toilet - denk ik beschaamd aan hen. Dankbaar voor wat ik heb.

In huis is - onverwarmd en wel :-) - weer veel gebeurd. De bouw van nieuwe kamers kreeg in de kerstvakantie een flinke impuls, door manlief, samen met ingehuurde én liefdewerk-oudpapier-hulp.









Om een beetje een idee te krijgen; je ziet hier een foto van onze Deel.  (zooitje..jep, wen dr maar aan) Je ziet dan een balkenconstructie hangen, met een roestbruine ijzeren balk ervoor langs. Die vloer hebben we een jaar geleden laten hangen door firma Blok. Daarna volgde het plafond dit najaar, en de achterwand (voorwand op deze foto), een frame van balken, gipsplaten en toen twee dakramen. Om een beetje gevoel bij de grootte te krijgen; de vloer hangt op zo'n vier meter hoogte. De nok van het dak is 11 meter hoog. Dat schattige boilertje wat je daar ziet, is er één van 80 liter.. dus.. snap je gelijk waarom we er zo lang over doen :-). We hebben dak gestript, geïsoleerd - in drie lagen- en met gipsplaten afgewerkt. Het dak, en daarna de achterwand. Daarna tussenwanden gemaakt, elektra getrokken, naden tussen gipswanden dichtgeplakt met tape en dat weer aangesmeerd. De afgelopen twee weken kwam zwagerlief helpen en die heeft keurige kozijntjes óm de dakramen gemaakt en een stuk hoekwerk strak afgewerkt. We hebben echt enorme stappen gemaakt, heerlijk! Het zijn nu twee kamers (voor de kijker rechts), een extra stuk overloop en dan links nog een grote kamer, die nog 'niks' is.
De elektra wordt deze week verder afgewerkt door Broer, dan een weekend KlusRust, en dan weer es verder; stucen, verven, schoonmaken.

Het is leuk, zo ruimte te maken, te scheppen in je huis. Nieuwe ruimte voor de twee dochters die we hebben. Ruimte voor de kinderen die we nog hopen te krijgen! We hebben al 'werktitels' voor ze, en afgelopen zondag mochten we weer een wachtolifantje omdraaien; vijf maanden verder. Nederland is op het moment zo mooi, dat ik nog wel éven wil blijven, maar als het wit zo weg is willen wij wel de zomer van Zuid Afrika gaan opzoeken. En een of twee kinderen ontmoeten, leren kennen en omarmen om nooit meer los te laten.
Adoptie is altijd en voor ons ook een bijzonder spannende stap, ook financieel een stap in vertrouwen, in geloof dat het goed zal komen. Goede oefening.
Elke maand een maandje dichterbij!







En of de nieuwe slaapkamers boven verwarmd zijn? Nope.







vrijdag 23 december 2016

Kersttijd.. dromen van een kindje..!

Hope for Africa Ornament:
Nu ruim vier maanden liggen 'onze papieren' in Zuid Afrika..

In de kerk gedenken we wekelijks dat Jezus geboren werd, en leven we toe naar het kerstverhaal; een kindje geboren, een Zoon aan ons gegeven.

Het kán niet anders, dat raakt ons enorm. Ons verlangen naar kinderen wordt er alleen maar sterker van, wat zien we uit naar de dag dat ons gezin wordt uitgebreid, dat ook wij mogen jubelen en juichen; een zoon/een dochter is ons gegeven..!
Nu is het even kerstvakantie bij Abba Adoptions en kunnen we niet gebeld worden. Dat is prima, hebben wij weer even tijd om flink voortgang te maken met klussen en voorbereiding. De nesteldrang wordt sterker.. :-).
Vier maanden.. wat zou het fijn zijn als je af en toe als een zwangere vrouw een echo zou kunnen laten maken.
Een kleine check; 'hey, lief kleintje, ben je er nog? Gaat het goed met je?' De hartslag van het groeiende leven horen. De groei zien..
Dit soort 'zwangerschap' is onzichtbaar, onzeker en vraagt veel vertrouwen en overgave. En dat is soms lastig, maar ook goed. Dit is onze weg en God reist mee!

Lief kindje- als je er al bent - God is óók bij jou!
Kom maar snel..

maandag 5 december 2016

Vijf december; spijbelen!

Dit weekend hakten we de knoop door; Ez hoeft niet naar school vandaag. De Sinterklaasstress liep hoog op, de wasmachine draaide al dagen overuren, de wc moest vaak gedweild, en zelfs midden in de nacht tranen worden afgeveegd. Sinterklaas is bedoeld om léuk te zijn, dat was het duidelijk niet, dus dan maar lekker niet. Zo simpel is het wat mij betreft. Dus lever ik alleen de oudste af en loop even naar de kleuterjuf. Dan rijd ik weg van school, met een beetje sip gevoel. Wat gún ik haar ook dit feest, waar veel verkleed wordt, het plein versierd is, en de stemming opgewonden.

Ik vond Sinterklaas zelf zo'n 'leuk spannend' feest. De vederlichte aanraking van een handschoen-hand met pepernoten in jóuw hand. Sint die na lang wachten jóuw naam noemt en dan trillend naar voren om een pakje te krijgen.
De spanning op DE avond, na het warme eten Sinterklaas-in-Sesamstraat kijken (het hoogtepunt van het jaar..!), sinterklaasliedjes zingen terwijl papa op de piano speelde, mama die ál-tijd nog even een brief moest posten, en dan.. dán.. ging eindelijk de deurbel, op alle ramen werd tegelijk geklopt. Leek het in elk geval. Rénnen naar de voordeur, openrukken, de verwondering van de wasmand vol kadootjes, zoeken in de lege straat, de spanning van de duisternis met Sinterklaasmaantje..
O.. die zoete dagen van geloof :-)

Een aantal jaren geleden liep bij onze oudste de spanning ook te hoog op en maakten we haar deelgenoot van Het Grote Geheim van Sinterklaas. Dit hielp enorm, relativeerde, en gaf het plezier juist terug.
Dat probeerden we nu dus nog een keer. Jongste werd in een paar dagen tijd stapje voor stapje de Waarheid ingeleid. Prachtig vond ze het, bij de Groten te horen, Het Geheim te kennen. Te ontdekken van wie ze de kadootjes nu werkelijk kreeg.
Maar naar school? Nee! Daar kwam Sinterklaas.
En je kunt duizend keer zeggen dat ie niet echt is, dat is hij daar natuurlijk wél. Vorig jaar is hij hier in huis op ziekenbezoek geweest. Zij zat op de bank, Sint stond in het midden van de kamer. Ik heb er een foto van, zijn mijter lijkt tot het plafond te reiken. Erg, erg indrukwekkend voor kleine meisjes. En nu gewoon té spannend. Niet meer leuk.

Wat een gedoe vind ik het toch ook, de Sinterklaastijd en wat vinden veel mensen 'iets' van wat je doet.  De één raad ons stellig af om Het Geheim te delen,' ze is nog zo jong, dat is jammer', en 'gaat ze het niet gelijk verklappen?' (ik denk het niet, nee)
Juf vind eigenlijk weer dat ik te soft ben en dat ik haar nu nog banger maak door haar weg te houden. 'Dan is het volgend jaar toch nog erger'. Vriendelijk, maar ongezegd communiceert ze; 'en dan zit ze in groep drie, dus dan kan 'dit' niet meer. (o nee?)
Ik ben ook zat van het verhoogde aantal vragen in deze tijd over 'de zwartepieten discussie'.  (ja, wij voelen soms ook discriminatie, en ja, ik voel mee met de tegenstanders van zwarte piet. En ja, ik vind piet wél leuk)
Soms bekruipt me het gevoel dat je nooit de juiste dingen doet, of de juiste dingen kunt zeggen.
Ik weet wel beter; we doen wat we denken dat het beste is, en ja, misschien maken we inderdaad fouten. Maar haar vandaag thuishouden was een uitstekend idee. Zorgen voor een lief, maar gevoelig meisje. In alle rust, spijbelend, naar Emmen, een lekker een cappuccino & een sapje gedronken in De Brasserie. Sámen kadootjes gekocht voor vanavond (alleen voor de anderen :-)), samen besproken hoe we het gaan doen. Well done, mom.
Afbeeldingsresultaat voor cappuccino
Rust. Veiligheid. En voorpret, in plaats van angst en spanning.
Sinterklaas moet léuk zijn.




vrijdag 4 november 2016

De kracht van adoptie



Nederland moet stoppen met adoptie - kopten de kranten deze week. Als een donderslag bij heldere hemel kwam dit advies van een onderzoeksraad aan het kabinet, in een 100-pagina's dik tellend dossier. Ze waren met een ándere vraag op weg gestuurd; onderzoek vier tóekomstscenario's voor adoptie. 


Er zijn soms misstanden in de landen van herkomst. Daar moet je niet aan willen meewerken. Dat moet je onderzoeken en actie op ondernemen - als een taak van kabinet en adoptiebemiddelingsbureaus. Dat onderschrijf ik van harte, een kind heeft récht op een eerlijke procedure, geen kind mag gestolen zijn, geen moeder onder druk van haar kind beroofd. 
Maar deze wereld kent helaas heel veel verdriet en redenen om een zwangerschap niet te voldragen of een kind niet te kunnen houden. En niet alleen in het buitenland.
In Nederland werden in 2014 30.361 kinderen geaborteerd. 
Dertigduizenddriehonderdeenenzestig.
..
In 2015 werden er in Nederland 300 kinderen geadopteerd. 
Kinderen die een nieuwe kans kregen. Een stel ouders ( of een ouder) die voor de volle 200% voor ze wilden en konden gaan. Een thuis, medische zorg, broertjes, zusjes. Onvoorwaardelijke liefde.
Adoptieprocedures worden aan alle kanten strenger gecontroleerd dan ooit. Adoptieouders worden van haver tot gort gescreend - de landen van herkomst hebben veel papieren te overleggen voor er tot ee rechtbankuitspraak gekomen kan worden. En heeft een adoptiebemiddelingsbureau vraagtekens, dan wordt een land een tijdlang gesloten tot orde op zaken is gesteld. Soms grijpt de regering in en sluit een land. Pijnlijk, maar soms noodzakelijk en goed dat het gebeurt.

Als er nog steeds dingen misgaan - en dat kan - want de wereld is een ménsenwereld, dan mogen we daar wat aan doen.
Maar 'stoppen met adoptie' is niet de oplossing. Integendeel!
Ik gelóóf in adoptie!

De kracht van adoptie
Ik geloof in adoptie. Ik geloof dat dit vaak de beste kans is die een kind kan krijgen. Ik geloof dat het voor elk kind het allerbeste is om in een liefdevol gezin op te groeien.
Ik geloof in de genezende kracht van onvoorwaardelijke liefde 

Ik geloof in de krácht van adoptie!


Ik had behoefte om iets pósitiefs te doen - en introduceer hierbij de term én de facebookpagina; #dekrachtvanadoptie.
Omdat ik het nodig vind om op mijn - onze- manier een tegengeluid te laten horen. Ik hoop op een boel kracht-verhalen! Je mag ze zelf schrijven, of mij sturen via een persoonlijk bericht (ook als je anoniem wilt schrijven) 
Welkom, ook als je geen adoptiekind of ouder bent.
De pagina mag gedeeld worden, de verhalen zullen de komende dagen groeien.

dinsdag 25 oktober 2016

Nieuwe Liedboek

Omdat ik onverwachts, maar welkom, weer aan de slag ben gegaan als Kerkelijk Werker, bereid ik voor komende zondag een dienst voor.
De PKN heeft een nieuw liedboek uitgebracht, maar omdat onze thuisgemeente die niet gebruikt, heb ik hem niet in huis. De gemeente waar ik werk, zingt er echter wél uit, dus moet ik ergens een exemplaar zien te scoren.Gelukkig wonen mijn ouders in de buurt, en hebben zij er eén liggen, die ik een weekje mag lenen.
Ik blader er een paar keer per dag in, gewoon omdat mijn oog erop valt en het zo lekker voelt, zo'n relatief nieuw, onbekend terrein onder je vingers. En omdat ik nieuwsgierig ben.

Ik kom de aloude bekende psalmen tegen - en nieuwe varianten daarvan. Ik zie hier en daar een bekend gezang, en vooral veel onbekends. Ik heb me niet genoeg geoefend in solfége, het zó kunnen zingen van de noten die je ziet, dus de pogingen die ik doe, leiden niet altijd direct tot een herkenbaar lied. Soms denk ik bij de tweede poging ineens; oo.. die ken ik wél :-). Soms loop ik even naar de piano, als ik daar niet te lui voor ben.
Ik kom vreemde, niet passende gedichten tegen, en mooi op levensthema's gesorteerde liederen.

Vanmorgen viel mijn oog op een lied wat ik al eerder hoorde, en wat me aanspreekt en raakt. Over liederen in de nacht - zingen als een kracht tegen het duister - in jezelf, in de wereld. En dat het soms zo fijn is, dat als je zelf even niet kunt zingen - je mee kunt liften op het zingen van de ander.

Zolang wij ademhalen
schept Gij in ons de kracht
om zingend te vertalen
waartoe wij zijn gedacht;
elkaar zijn wij gegeven
tot kleur en samenklank
De lofzang om het leven
geeft stem aan onze dank

Al is mijn stem gebroken
mijn adem zonder kracht
het lied op and're lippen
draagt mij dan door de nacht
Door ademnood bevangen
of in verdriet verstild;
het lied van uw verlangen
heeft mij aan het licht getild

Het donker kan verbleken
door psalmen in de nacht
De muren kunnen vallen;
zing dan uit alle macht!
God, laat het nooit ontbreken
aan hemelhoog gezang
waarvan de wijs ons tekent
dit lieve leven lang

Ons lied wordt steeds gedragen
door vleugels van de hoop
Het stijgt de angst te boven
om leven dat verloopt
Het zingt van vergezichten
het ademt van uw Geest
In ons gezang mag lichten
het komend bruiloftsfeest

Sytze de Vries/melodie Wales 1865-Llangloffan






















donderdag 13 oktober 2016

Papa se Hande

Een mooi verhaal uit Zuid Afrika

n Klein dogtertjie het altyd saam met haar papa winkels toe gegaan. En dan het sy maar geduldig daar rondgestaan terwyl papa en die winkelier land en sand aanmekaar gesels.

Eendag terwyl so nog so rondstaan toe neem die winkelier een van daardie groot vierkantige bottels met al die gemengde lekkergoed in en hou dit na haar toe en se sy kan maar vir haar n hand vol neem.

Sy het haar handjies agter haar rug gehou en op gekyk en vir haar pappa gevra om dit vir haar te neem. Hy het vir die winkelier verduidelik dat sy seker skaam is en het toe sy hand ingesteek en vir haar n hand vol lekkertjies geneem.
Na sy mooi dankie gese het is sy toe huis toe saam met haar pappa.

Op pad huis toe vra haar pappa toe waarom sy vandaag so skaam is, en toe se sy, ek wou he pappa moes dit vir my neem want pappa se hande is baie groter as myne.

Moenie probeer om hierdie week jou eie oplossings te bewerkstellig nie, of moenie met jou hande uitreik na God se seeninge nie, laat Hy dit vir jou gee, Sy hande is baie groter en kan baie meer seeningen uitdeel.

Amen..

vrijdag 16 september 2016

En dat is één!

De datum in het vorige berichtje klopte niet, natuurlijk moest het '15 augustus tweeduizendZESTIEN'  zijn, dit jaar dus. Ik werd van verschillende kanten gevraagd hoe het nou zat met die datum :-).

Zomaar ineens is de eerste wachtmaand alweer voorbij. Lekker! De gemiddelde verwachting ligt rond een jaar, maar in de praktijk zijn er zoveel uitschieters, naar boven (en soms naar beneden), dat je er gewoon niks van kunt zeggen. Het is net als de vorige keren; we kunnen élk moment gebeld worden, en het kan vooral ook nog heel lang duren. Maar het kan wél.

Ondertussen is E begonnen met zwemles, nog niet met onverdeeld genoegen overigens. Twee keer in de week een halfuur over toch wel wat grenzen heengaan - dat is best intensief. Daarnaast is de tweede keer groep twee ook wel pittig, omdat het met de aansluiting nog niet helemaal lukt. In de klas wil het wel, maar op het schoolplein is ze toch wat eenzaam en daar voelen we met elkaar verdriet over.

K zit heerlijk te genieten van een nieuwe juf en groep 5 met alle nieuwe uitdagingen. Geschiedenis, aardrijkskunde, verkeer, twéé keer gym in plaats van eén keer. En helaas tot haar afschuw vanmiddag voor de eerste keer dansles. Of all things.. haha.. je had haar gezicht moeten zien, heerlijk! Een dansschool uit de buurt verzorgt een aantal lessen bij hen op school. Ik denk dat ze het best leuk gaat vinden! Scouting is weer begonnen en ze moet even wennen zonder haar buurjongen, die een groep verder is gegaan, maar vindt het wel weer leuk.

In de zomervakantie is er veel geklust, en op de nieuwe verdieping is een plafondconstructie (de balken), een dakraam en een stuk overloop gekomen. En er moeten ineens steeds allemaal kleine gaatjes dichtgemaakt worden, want ons aanloopkatje Joppie ziet steeds kans om érgens doorheen te wurmen en dan boven te mauwen bij onze slaapkamerdeur. Bijzonder irritant :-).
Er komen drie kamers bij, en we zien er steeds meer van. K en E hebben veel zin in hun kamer die ze helemaal een eigen thema willen geven; K wil een onderzeekamer en E een safarikamer. Het tempo waarin het nu vordert bevalt ze niet erg, voor kerst is er echt niks af.
De andere kamer wordt vooralsnog een bijzonder ruime studeerkamer, en kan later eventueel nog in tweeën worden gedeeld.
We krijgen zo een asociaal groot woonhuis, en we hopen het dan ook nog wat meer gevuld te gaan zien :-).

De tuin, het permaculturen, het ging niet helemaal zoals ik gehoopt had. In de aardappels kwam phytopthera en de bonen wilden tot drie keer toe niet groeien. De pompoenen hadden er ook geen zin in. De tomaten doen het wel, en de courgette ook, alleen pikken de (loslopende) kippen wel erg veel aan. Dus hoe gezellig we dat ook vinden, we gaan het gaas verder ophopen, zodat ze zolang er nog groente in de tuin is, ze er niet uit kunnen. Daarna kunnen we dan met de rendeur zélf bepalen wanneer ze wél en níet naar buiten mogen.
De aardappels bleken uiteindelijk toch goed te zijn gegaan. Nadat we het loof hadden afgeknipt, ging ik van de week wat verder oogsten; een dikke emmer vol! En lekker! Leuke meevaller, want ik had net besloten dat ik geen aardappels meer wilde.
Volgend jaar hoop ik het wat verder uit te breiden, de groentetuin. Er ligt al een nieuw stuk met karton en houtsnippers te wachten. Nu bijna het rustiger seizoen eraan komt, is het leuk om weer de boeken in te duiken en een plan te maken. De uitvoering zou volgend jaar ook iets meer aandacht kunnen krijgen :-)
Bij de buren gingen de groenten wél goed (met de 'normale' groenteuinmanieren .. grr) en ik kreeg een grote emmer bonen. Heerlijk!

Een van de klussen die in de tuin ook nog op ons liggen te wachten is  een stuk tuin afrasteren. Hekjes maken en hier een daar een stuk gaas oid plaatsen, zodat kleine kindjes er niet uitkunnen. Voor onze grote dames niet nodig, maar met het oog op.. een heel goed idee om een veilig stuk speeltuin te hebben!