vrijdag 16 september 2016

En dat is één!

De datum in het vorige berichtje klopte niet, natuurlijk moest het '15 augustus tweeduizendZESTIEN'  zijn, dit jaar dus. Ik werd van verschillende kanten gevraagd hoe het nou zat met die datum :-).

Zomaar ineens is de eerste wachtmaand alweer voorbij. Lekker! De gemiddelde verwachting ligt rond een jaar, maar in de praktijk zijn er zoveel uitschieters, naar boven (en soms naar beneden), dat je er gewoon niks van kunt zeggen. Het is net als de vorige keren; we kunnen élk moment gebeld worden, en het kan vooral ook nog heel lang duren. Maar het kan wél.

Ondertussen is E begonnen met zwemles, nog niet met onverdeeld genoegen overigens. Twee keer in de week een halfuur over toch wel wat grenzen heengaan - dat is best intensief. Daarnaast is de tweede keer groep twee ook wel pittig, omdat het met de aansluiting nog niet helemaal lukt. In de klas wil het wel, maar op het schoolplein is ze toch wat eenzaam en daar voelen we met elkaar verdriet over.

K zit heerlijk te genieten van een nieuwe juf en groep 5 met alle nieuwe uitdagingen. Geschiedenis, aardrijkskunde, verkeer, twéé keer gym in plaats van eén keer. En helaas tot haar afschuw vanmiddag voor de eerste keer dansles. Of all things.. haha.. je had haar gezicht moeten zien, heerlijk! Een dansschool uit de buurt verzorgt een aantal lessen bij hen op school. Ik denk dat ze het best leuk gaat vinden! Scouting is weer begonnen en ze moet even wennen zonder haar buurjongen, die een groep verder is gegaan, maar vindt het wel weer leuk.

In de zomervakantie is er veel geklust, en op de nieuwe verdieping is een plafondconstructie (de balken), een dakraam en een stuk overloop gekomen. En er moeten ineens steeds allemaal kleine gaatjes dichtgemaakt worden, want ons aanloopkatje Joppie ziet steeds kans om érgens doorheen te wurmen en dan boven te mauwen bij onze slaapkamerdeur. Bijzonder irritant :-).
Er komen drie kamers bij, en we zien er steeds meer van. K en E hebben veel zin in hun kamer die ze helemaal een eigen thema willen geven; K wil een onderzeekamer en E een safarikamer. Het tempo waarin het nu vordert bevalt ze niet erg, voor kerst is er echt niks af.
De andere kamer wordt vooralsnog een bijzonder ruime studeerkamer, en kan later eventueel nog in tweeën worden gedeeld.
We krijgen zo een asociaal groot woonhuis, en we hopen het dan ook nog wat meer gevuld te gaan zien :-).

De tuin, het permaculturen, het ging niet helemaal zoals ik gehoopt had. In de aardappels kwam phytopthera en de bonen wilden tot drie keer toe niet groeien. De pompoenen hadden er ook geen zin in. De tomaten doen het wel, en de courgette ook, alleen pikken de (loslopende) kippen wel erg veel aan. Dus hoe gezellig we dat ook vinden, we gaan het gaas verder ophopen, zodat ze zolang er nog groente in de tuin is, ze er niet uit kunnen. Daarna kunnen we dan met de rendeur zélf bepalen wanneer ze wél en níet naar buiten mogen.
De aardappels bleken uiteindelijk toch goed te zijn gegaan. Nadat we het loof hadden afgeknipt, ging ik van de week wat verder oogsten; een dikke emmer vol! En lekker! Leuke meevaller, want ik had net besloten dat ik geen aardappels meer wilde.
Volgend jaar hoop ik het wat verder uit te breiden, de groentetuin. Er ligt al een nieuw stuk met karton en houtsnippers te wachten. Nu bijna het rustiger seizoen eraan komt, is het leuk om weer de boeken in te duiken en een plan te maken. De uitvoering zou volgend jaar ook iets meer aandacht kunnen krijgen :-)
Bij de buren gingen de groenten wél goed (met de 'normale' groenteuinmanieren .. grr) en ik kreeg een grote emmer bonen. Heerlijk!

Een van de klussen die in de tuin ook nog op ons liggen te wachten is  een stuk tuin afrasteren. Hekjes maken en hier een daar een stuk gaas oid plaatsen, zodat kleine kindjes er niet uitkunnen. Voor onze grote dames niet nodig, maar met het oog op.. een heel goed idee om een veilig stuk speeltuin te hebben!

woensdag 7 september 2016

Verstuurd!


Op 16 augustus kregen we - hoe is het mogelijk - toch nog onverwacht het lángverwachte poststuk ; 'Den Haag, 15 augustus 2015. Wij willen u graag mededelen dat uw documenten vandaag per post naar Zuid Afrika zijn verstuurd. Wij wensen u veel succes met de verdere procedure. Vriendelijke groet, Wereldkinderen'. Yes!
Eddie was een week uit werken en kwam hooguit 's nachts thuis, dus irritant genoeg konden we niet eens direct de champagne openen. Maar op een avond waarop hij relatief vroeg thuis was (negen uur..), de kinderen laten opblijven, en samen papa opgewacht met Zuid Afrikaanse kaarsjes, champagne, sevenup en snoepjes. Een heel klein, intiem feestje!
Later nog met een klein groepje familieleden een kop koffie gedronken op het heugelijke feit. Wat een gekke gewaarwording; de afgelopen maanden waren.. raar.. van het ene in het andere, van irritatie tot nieuw bureaucratisch gedoe, en geduld oefenen, en nog meer geduld oefenen. En net op het moment dat we ons dat even een paar dagen redelijk afging - het bericht dat onze papieren op dat moment in het vliegtuig zaten. Je bent er niet bij, het gaat buiten je om. Niet in jouw handen. Het is al gebeurd.

De andere kant van de lijn.. waar wachten overgegaan is in VER-wachten. Pril, klein, onwerkelijk, maar écht; we verwachten een kindje!!





maandag 22 augustus 2016

preek

Gisteren preekte ik voor het eerst in eigen dorp, spannend, maar een gave ervaring! Na afloop werd volop koffie gedronken en gekletst en stond ik met een baptistenbroeder te praten over 'verschillen, maar vooral de zoektocht naar eenheid' (tussen baptisten & protestanten dus). Er kwam een oudere man bijstaan, ietwat aarzelend leek het. Eerst maakte hij een praatje met Eddie, ik luisterde en zag een paar intelligente, vriendelijke ogen vervolgens mijn kant op draaien. 'je had een mooie preek'. Dat was fijn om te horen natuurlijk. Ik draaide me met een grap naar mijn eerdere gesprekspartner; 'tja, vrouwen & preken, dat is natuurlijk ook wel een dingetje bij de baptisten'.
Ja', knikte de oudere man, 'het kostte me dan ook wel even moeite om dat net tegen je te zeggen'. 
Geloof me.. vervolgens was zijn compliment ineens met factor tien groter geworden..! Dat je zo over je eigen ideeën heen durft stappen als het 'tegendeel' blijkt..

Encourage

Music and song not only express what’s in our hearts,

 but also encourage what should be there.


John Piper

dinsdag 9 augustus 2016

De voorbijrijdende postbode en de lege Inbox

Afbeeldingsresultaat voor waitingHet verhaal van wachten gaat verder en verder, en ons geduld wordt verder opgerekt. Elke keer een klein lichtpuntje - maar dan toch nog geen documenten verstuurd.


* de Raadsmedewerkster was op vakantie, die optie had ik nog niet bedacht
* Een collega was lastig aan de telefoon te krijgen
* Een Receptioniste van de Kinderbescherming beloofde me dat het typefoutje (want werkelijk, meer was het niet..) door de administratie vandáág nog verwerkt ging worden. En teruggestuurd naar het Ministerie.
* Maar toen onze Raadsmedewerkster terug was vakantie, bood zij haar excuses aan en maakte het snel in orde. De collega's hadden dat dus toch niet gedaan.
* Het ministerie werd verzocht om ivm ónze vakantie de BT (Beginseltoestemming) rechtstreeks naar Wereldkinderen te sturen. Dat vonden ze ingewikkeld, en er moest veel telefonisch overlegd worden met hen.
* Wij; op vakantie, uit optimisme champagne vast meegenomen. Dagelijkse connectie via mail met Wereldkinderen.
* De Beginseltoestemming is binnen bij Wereldkinderen! Hoera, nu kan het verstuurd worden!
* Toch niet, het gezinsrapport is nog niet vertaald. Het vertaalbureau is er wel mee bezig.. Collega B. neemt het even over.
* Wij weer thuis van vakantie. Champagne ongeopend weer in de kelder gezet.
* Nog niet binnen..
* Ja, het gezinsrapport is ook binnen! Nu kan het verstuurd worden! Collega C. zal jullie verder op de hoogte houden.
* Nee, toch nog niet verstuurd. Nu moet de boel nog gelegaliseerd worden. 'binnenkort zal het zover zijn'.
* Champagne heeft eerste laagje stof alweer te pakken.

Nou.. natuurlijk is het pittig en elke dag hoop ik dat mijn inbox het verlosxende mailtje bevat of dat de postbode hetzelfde bericht per post aflevert. Maar de postbode scheurt dagelijks voorbij op haar scootertje, en ik heb geen mailafzender @wereldkinderen.nl

Houdt het voor enkel vreugde wanneer je op de proef gesteld wordt - want je zult geduld en volharding leren. Een heel vrije vertaling van een bijbeltekst op onze wc. 'Louter vreugde' of 'pure joy' in het Engels. Ik kan weinig vreugde ontdekken in deze proef. Tegelijkertijd, als ik dan toch even met andere ogen kijk; ik heb in de vorige twee procedures niet eerder gezien hóe ontzettend veel werk er eigenlijk gebeuren moet 'aan de andere kant van de lijn' - door Wereldkinderen, door de Raad en door het Ministerie, voordat documenten in orde zijn. Je kunt je kritisch afvragen of dat werkelijk allemaal nodig is, maar ik ben oprecht dankbaar voor een land waarin we heel zorgvuldig omgaan met kwetsbare kinderen - en waar gezinnen en documenten aan elk mogelijke check-up worden blootgesteld, om ook maar elke schijn van corruptie en kinderhandel tegen te gaan.

Wat ik ook leerde - of bezig ben te leren is dit: een quote die in me opkwam toen dit hele circus begon: Trust & Wait, do not Manipulate. Ik hou van de touwtjes in handen, en heb dus inderdaad óveral achteraan gebeld, gemaild, nog eens en nog eens. En hoewel dat soms echt een goed idee is, en mijn initiatiefrijke karakter me gegeven is - is het niet altijd de tijd om dat in te zetten. Dit keer had ik -waarschijnlijk- beter kunnen luisteren. Dat had me misschien meer acceptatie en rust opgeleverd dan de onrust die ik de afgelopen weken steeds voelde. Let go - and let God..
Dit voelt als de enige fase in adoptie waarin je zelf iets kunt dóen - maar ook hier is het veel loslaten, vertrouwen en hopen op het beste. Vertrouwen op God die achter de schermen bezig is met het plan wat je nu nog niet kunt zien.

Het wachten is gewoon even niet leuk - en ik realiseer me dat we ergens nog maar aan het begin staan - we zullen nog een flinke wachttijd voor de boeg hebben. Op een verjaardag onlangs hoorde ik een aanstaande oma over haar zwangere schoondochter vertellen; 'Nou, het mag nu wel komen hoor, ze is er zó zat van'.
Dan val ik wel even stil. Ik snap het, denk ik, na negen maanden een kind in je lijf dragen - dat je van je 'last' verlost wilt worden.

ons wachten duurt al 42 maanden en het dealen met de onzekere procedure, wachttijd en uitkomst is een behoorlijk energie-vretend karwei.




dinsdag 19 juli 2016

pffff.. zomerhitte & nog meer wachten

Afbeeldingsresultaat voor Hope is always worth the riskHet blijft maar wachten op de papier'tjes' van het ministerie. Ik heb zelf gebeld, een tijd geleden en werd een beetje weggelachen; 'ach mevrouw, dat kan echt nog wel even duren hoor'. Dat duurde het inderdaad. En nog steeds.
Wereldkinderen vind het gelukkig ook frustrerend worden, dus heeft er voor ons achteraan gebeld. Blijkt dat er op het voorblad van het rapport een foutje staat in het BKAnummer. Een foutje in een nummer. Geen inhoudelijk puntje op het rapport aan te merken, geen enkel inhoudelijk bezwaar om geen Beginseltoestemming aan te maken, maar een typefoutje.
En daardoor wordt de hele bups weer teruggestuurd. Naar de Raad van Kinderbescherming. Die nou net zo hun best hadden gedaan om het snel af te ronden.

Gelukkig werd het Wereldkinderen ook wat te gortig en heeft Nicole in elk geval kunnen bedisselen dat het rapport zélf in elk geval wél werd doorgestuurd, zodat zij het konden laten vertalen. Het ministerie beloofde het diezelfde dag nog te versturen. En dat hebben ze ook gedaan. Daardoor is het rapport naar het vertaalbureau, en dat is mooi.

Vandaag zelf ook nog even weer gebeld, want ik had gehoord dat wanneer je een nieuwe BT krijgt, je de oude eerst op moet sturen. Dat had ik uiteraard niet van henzelf gehoord, en dat bevreemdde mij. Dat hadden ze in de afgelopen weken toch vast even kunnen laten weten? pff.. In elk geval vandaag dus onze oude BT op de bus gedaan. En ineens zijn we Toestemming-loos. Ook raar.

Maar ja, dat voorblad met dat foutje- dat is dus teruggestuurd naar de Raad. En dat gaat ongeveer als volgt:
van de medewerker van het ministerie- naar hun postkamer (dat heeft al 3 dagen gekost, begreep ik..)
van de postkamer naar het postkantoor (hier zijn we ergens vrees ik)
normale verzendtijd
aankomend op de postkamer van de Raad van Kinderbescherming
rustig een paar daagjes blijven liggen
en dan eens aankomen bij de medewerker
die misschien wél, en misschien géén tijd heeft om er op korte termijn iets aan te doen
en dan nog weer terugsturen..


We hadden ontzettend gehoopt dat we voor onze vakantie - volgende week maandag- het bericht kregen dat onze papieren naar Zuid Afrika verstuurd zouden zijn. We houden hoop, want hoop doet leven :-), maar het wordt wel zwaar bevochten