x

maandag 22 augustus 2016

preek

Gisteren preekte ik voor het eerst in eigen dorp, spannend, maar een gave ervaring! Na afloop werd volop koffie gedronken en gekletst en stond ik met een baptistenbroeder te praten over 'verschillen, maar vooral de zoektocht naar eenheid' (tussen baptisten & protestanten dus). Er kwam een oudere man bijstaan, ietwat aarzelend leek het. Eerst maakte hij een praatje met Eddie, ik luisterde en zag een paar intelligente, vriendelijke ogen vervolgens mijn kant op draaien. 'je had een mooie preek'. Dat was fijn om te horen natuurlijk. Ik draaide me met een grap naar mijn eerdere gesprekspartner; 'tja, vrouwen & preken, dat is natuurlijk ook wel een dingetje bij de baptisten'.
Ja', knikte de oudere man, 'het kostte me dan ook wel even moeite om dat net tegen je te zeggen'. 
Geloof me.. vervolgens was zijn compliment ineens met factor tien groter geworden..! Dat je zo over je eigen ideeën heen durft stappen als het 'tegendeel' blijkt..

Encourage

Music and song not only express what’s in our hearts,

 but also encourage what should be there.


John Piper

dinsdag 9 augustus 2016

De voorbijrijdende postbode en de lege Inbox

Afbeeldingsresultaat voor waitingHet verhaal van wachten gaat verder en verder, en ons geduld wordt verder opgerekt. Elke keer een klein lichtpuntje - maar dan toch nog geen documenten verstuurd.


* de Raadsmedewerkster was op vakantie, die optie had ik nog niet bedacht
* Een collega was lastig aan de telefoon te krijgen
* Een Receptioniste van de Kinderbescherming beloofde me dat het typefoutje (want werkelijk, meer was het niet..) door de administratie vandáág nog verwerkt ging worden. En teruggestuurd naar het Ministerie.
* Maar toen onze Raadsmedewerkster terug was vakantie, bood zij haar excuses aan en maakte het snel in orde. De collega's hadden dat dus toch niet gedaan.
* Het ministerie werd verzocht om ivm ónze vakantie de BT (Beginseltoestemming) rechtstreeks naar Wereldkinderen te sturen. Dat vonden ze ingewikkeld, en er moest veel telefonisch overlegd worden met hen.
* Wij; op vakantie, uit optimisme champagne vast meegenomen. Dagelijkse connectie via mail met Wereldkinderen.
* De Beginseltoestemming is binnen bij Wereldkinderen! Hoera, nu kan het verstuurd worden!
* Toch niet, het gezinsrapport is nog niet vertaald. Het vertaalbureau is er wel mee bezig.. Collega B. neemt het even over.
* Wij weer thuis van vakantie. Champagne ongeopend weer in de kelder gezet.
* Nog niet binnen..
* Ja, het gezinsrapport is ook binnen! Nu kan het verstuurd worden! Collega C. zal jullie verder op de hoogte houden.
* Nee, toch nog niet verstuurd. Nu moet de boel nog gelegaliseerd worden. 'binnenkort zal het zover zijn'.
* Champagne heeft eerste laagje stof alweer te pakken.

Nou.. natuurlijk is het pittig en elke dag hoop ik dat mijn inbox het verlosxende mailtje bevat of dat de postbode hetzelfde bericht per post aflevert. Maar de postbode scheurt dagelijks voorbij op haar scootertje, en ik heb geen mailafzender @wereldkinderen.nl

Houdt het voor enkel vreugde wanneer je op de proef gesteld wordt - want je zult geduld en volharding leren. Een heel vrije vertaling van een bijbeltekst op onze wc. 'Louter vreugde' of 'pure joy' in het Engels. Ik kan weinig vreugde ontdekken in deze proef. Tegelijkertijd, als ik dan toch even met andere ogen kijk; ik heb in de vorige twee procedures niet eerder gezien hóe ontzettend veel werk er eigenlijk gebeuren moet 'aan de andere kant van de lijn' - door Wereldkinderen, door de Raad en door het Ministerie, voordat documenten in orde zijn. Je kunt je kritisch afvragen of dat werkelijk allemaal nodig is, maar ik ben oprecht dankbaar voor een land waarin we heel zorgvuldig omgaan met kwetsbare kinderen - en waar gezinnen en documenten aan elk mogelijke check-up worden blootgesteld, om ook maar elke schijn van corruptie en kinderhandel tegen te gaan.

Wat ik ook leerde - of bezig ben te leren is dit: een quote die in me opkwam toen dit hele circus begon: Trust & Wait, do not Manipulate. Ik hou van de touwtjes in handen, en heb dus inderdaad óveral achteraan gebeld, gemaild, nog eens en nog eens. En hoewel dat soms echt een goed idee is, en mijn initiatiefrijke karakter me gegeven is - is het niet altijd de tijd om dat in te zetten. Dit keer had ik -waarschijnlijk- beter kunnen luisteren. Dat had me misschien meer acceptatie en rust opgeleverd dan de onrust die ik de afgelopen weken steeds voelde. Let go - and let God..
Dit voelt als de enige fase in adoptie waarin je zelf iets kunt dóen - maar ook hier is het veel loslaten, vertrouwen en hopen op het beste. Vertrouwen op God die achter de schermen bezig is met het plan wat je nu nog niet kunt zien.

Het wachten is gewoon even niet leuk - en ik realiseer me dat we ergens nog maar aan het begin staan - we zullen nog een flinke wachttijd voor de boeg hebben. Op een verjaardag onlangs hoorde ik een aanstaande oma over haar zwangere schoondochter vertellen; 'Nou, het mag nu wel komen hoor, ze is er zó zat van'.
Dan val ik wel even stil. Ik snap het, denk ik, na negen maanden een kind in je lijf dragen - dat je van je 'last' verlost wilt worden.

ons wachten duurt al 42 maanden en het dealen met de onzekere procedure, wachttijd en uitkomst is een behoorlijk energie-vretend karwei.




dinsdag 19 juli 2016

pffff.. zomerhitte & nog meer wachten

Afbeeldingsresultaat voor Hope is always worth the riskHet blijft maar wachten op de papier'tjes' van het ministerie. Ik heb zelf gebeld, een tijd geleden en werd een beetje weggelachen; 'ach mevrouw, dat kan echt nog wel even duren hoor'. Dat duurde het inderdaad. En nog steeds.
Wereldkinderen vind het gelukkig ook frustrerend worden, dus heeft er voor ons achteraan gebeld. Blijkt dat er op het voorblad van het rapport een foutje staat in het BKAnummer. Een foutje in een nummer. Geen inhoudelijk puntje op het rapport aan te merken, geen enkel inhoudelijk bezwaar om geen Beginseltoestemming aan te maken, maar een typefoutje.
En daardoor wordt de hele bups weer teruggestuurd. Naar de Raad van Kinderbescherming. Die nou net zo hun best hadden gedaan om het snel af te ronden.

Gelukkig werd het Wereldkinderen ook wat te gortig en heeft Nicole in elk geval kunnen bedisselen dat het rapport zélf in elk geval wél werd doorgestuurd, zodat zij het konden laten vertalen. Het ministerie beloofde het diezelfde dag nog te versturen. En dat hebben ze ook gedaan. Daardoor is het rapport naar het vertaalbureau, en dat is mooi.

Vandaag zelf ook nog even weer gebeld, want ik had gehoord dat wanneer je een nieuwe BT krijgt, je de oude eerst op moet sturen. Dat had ik uiteraard niet van henzelf gehoord, en dat bevreemdde mij. Dat hadden ze in de afgelopen weken toch vast even kunnen laten weten? pff.. In elk geval vandaag dus onze oude BT op de bus gedaan. En ineens zijn we Toestemming-loos. Ook raar.

Maar ja, dat voorblad met dat foutje- dat is dus teruggestuurd naar de Raad. En dat gaat ongeveer als volgt:
van de medewerker van het ministerie- naar hun postkamer (dat heeft al 3 dagen gekost, begreep ik..)
van de postkamer naar het postkantoor (hier zijn we ergens vrees ik)
normale verzendtijd
aankomend op de postkamer van de Raad van Kinderbescherming
rustig een paar daagjes blijven liggen
en dan eens aankomen bij de medewerker
die misschien wél, en misschien géén tijd heeft om er op korte termijn iets aan te doen
en dan nog weer terugsturen..


We hadden ontzettend gehoopt dat we voor onze vakantie - volgende week maandag- het bericht kregen dat onze papieren naar Zuid Afrika verstuurd zouden zijn. We houden hoop, want hoop doet leven :-), maar het wordt wel zwaar bevochten


maandag 11 juli 2016

Verrassing!

Voor het feest zondagmiddag moet ik de achtertuin een béétje opkalefateren, en links en rechts vliegen pollen onkruid de tegels/de tuin uit. Na een uurtje besluit ik even een kijkje te nemen bij één van onze broedende kippen. Ik verwacht woensdag een opengebarsten ei, maar misschien is er nú al gepiep te horen. Ik til Blackie - voor de zekerheid met handschoenen- op en hou haar even buiten het nest.
Groot is mijn teleurstelling; geen ei meer te bekennen. Na drie mislukte nestjes dit jaar wéér een nutteloze zit-oefening gehad..
Dan valt er een eierschaal tussen haar poten op de grond. En niet alleen een eierschaal. Ineens zie ik het; Een kuikentje! Een klein, piepklein, zwart hummeltje!
Gauw pak ik het beestje op en bewonder zijn glimmend zwarte veertjes. Verdorie, dit beestje is gísteren al geboren. Wat stom van me om niet eerder te kijken. Gauw zet ik het kleintje bij zijn moeder en ga aan de slag - ik maak een groter hokje voor ze klaar. Plankje ervoor, kabeltje trekken, warmtelampje, waterbakje, voerbakje..
De moeder, de vorige keer nog niet zo'n heldin als moeder (drie kuikens dood..) lijkt het nu beter te doen, al lijkt het nog steeds geen 'oertype' hen. Als kuikentje ónder haar wil kruipen, krijgt het eerst een paar pikken, en wordt zeker niet geholpen. maar kuiken vindt zelf de weg wel, en Blackie staat het toe.
Voor de zekerheid in een hokje mét warmtelamp geplaatst, zodat áls moeder het kleintje alleen laat - het kleintje het lekker warm heeft.

Na heel veel teleurstelling dit jaar - nu zo naar school fietsen met leuk nieuws voor de meiden!

maandag 27 juni 2016

willingness to wait

charles stanley - isaiah 64:4:  Onze documenten, brieven en fotoboeken zijn opgestuurd naar Den Haag en liggen nu bij Wereldkinderen, de Nederlandse kant van de adoptieorganisatie. Er moet nog één document bij - een verlengde/vernieuwde BeginselToestemming, daar is het wachten nu op. Zo'n document wordt afgegeven door het Ministerie van Justitie - en zoals elk ambtelijk document - kan enige weken (..) in beslag nemen. Nu wij ons spul klaar hebben, en weggestuurd, kunnen we echter niet meer wachten - we willen NU onze documenten naar Zuid Afrika hebben..!! Pas dán gaat onze 'adoptieverwachting' echt in. Pas dan kunnen we gematcht worden.

Het kleine stukje adoptiefase waarin we nog íets in onze hand hadden, ligt echt achter ons. Ik bedoel; ik kan heus nog wel een keer een telefoontje wagen naar Minjus, in de hoop het traject te versnellen, maar het is de vraag of dat zal helpen. En misschien kunnen we beter maar vast weer oefenen in geduld. In verder wachten. En loslaten - het in de handen van God leggen.

'willingness to wait' - omdat dat waar we op wachten heel, heel kostbaar is..!

Nog eventjes..!